Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın başında şiddetli bir yara izi mevcuttu. Çetin savaşların kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta ağır izler almış sığınmacıların bakılan Danca kurumunda bir zaman tedavi görmüştü. Sağ kolu kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günler elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının ihtiyacı amaçlı sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi Bırakın kurtulun!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Okul danışmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yönetimi, durumu görüşmek amacıyla oğlunun ailesini daveti yapmayı duyurdu.

Bütün aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü birlikte toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman düştü, “Muallim!” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye ilk kez kullandı.

Dışarısı soğukken ben çorap giymiştim. Dede, çorapsız gelmişti. Yeleğin altına giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman çok kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleriyle bilincinde olarak uyurken gece altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla onayıyla oğlunun birkaç psikoloğa yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda Rahman okulda koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı fakat canı acı duydu, uzun uzun üzüldü. Rahman’ı avutmak için elini tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz bir adet renkli kalemler koydum. Bir kitap seçtim, birkaç kitap aldı okuyor görerek uzaktan onu sessizce> gözlemledim. Rahman, renkli kalemlerle bir şeyler karalarken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt çıkarıp önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça bitkin, dinlenmek istiyor, okula gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. Rahman’ı unuttum.

Günlerden bir gün Nasır’la karşılaştım. Bana fark etti, “Hoca!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve bulutlandı; bana gizlemedi. Oğul sonraki zamanlarda birçok Suç olaylarına karışarak yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden kurtarılıp problemli gençlerin eğitildiği bir tane koruma yurduna gömülmüş. Tüm çabalarımıza karşın Rahman’ı kurtaramayan olduk.